Dziś rano uprawiałam dwie dyscypliny, na szczęście nie synchronicznie. Najpierw poranne malowanie paznokci u stóp (oraz palców w pakiecie), potem poranne prasowanie (i mantra w drodze do pracy: wyłączyłam żelazko, wyłączyłam żelazko). W pracy trzecia dyscyplina - zastępstwo w zerówce, sześciolatki (w przeciwieństwie do mnie) są bardzo żywotne od samego rana - jutro powtórka. A na koniec dnia przebój wieczoru - podesłany przez Mary - "Tak! Można przeżyć orgazm mentalny. Trzeba wyobrażać sobie różne niegrzeczności – do skutku. (Lub załamanie nerwowe, jeśli po 6 dniach nadal nic się nie dzieje)."

Chyba mi trochę lepiej, chociaż nie chce mi się nic. Diagnozuję przesilenie wiosenne, bo przecież nie lenistwo, hyhy. Przyczyny stanu poprzedniego zależne ode mnie próbuję pomału eliminować, a niezależnymi przejmować się trochę mniej. Jak z molami u Chmielewskiej - nie można się pozbyć, to nie pozostaje nic innego jak polubić. Ech, gdyby tylko tak się dało z nadprogramowymi kilogramami... Tymczasem do wakacji siedem tygodni, a roboty papierkowej tradycyjnie ogrom. Chwilowo spróbuję się więc nią zająć, żeby nie myśleć o zagrożonym etacie podstawowym i wielce niekorzystnych finansowo zmianach w podstawie programowej w policealnej. Gdyż od września widzę to czarno. 

Ech, a miało być o lepieju, no to może "lepiej nie mówić"?